एकदा जीजीला कामात मदत करणाऱ्या संजनाबाईने वेळ काढून शोकेस मधील पितळी मूर्ती पितांबरी लावून चकचकीत केल्या.
बाबी आल्यावर तिच्या नजरेला तो बदल लगेच जाणवला. तिने आनंदाने, हसऱ्या चेहेऱ्याने जिजीकडे पाहिले.
जीजी: बाबी, आपल्या मूर्ती बघ कशा चकचकीत दिसताहेत!
बाबी: कश्या झाल्या चकचकीत? (लगेच नवीन शब्दाचा वापर )
जीजी: संजना मावशीने पावडर लावून घासल्या!
त्या सुंदर चकाकणाऱ्या मूर्ती बघून बाबीला खूपच आनंद झाला.
दोन तीन दिवसानंतर जीजीने शोकेसच्या पुढे ठेवलेल्या मोठ्या टी टेबलवरचे बरेचसे सामान उचलले. आता ते टेबल खूपच साफसुथरे दिसू लागले. त्यावर बरीच जागाही झाली.
बाबी आल्या आल्या उद्गारली, 'हे टेबल कोणी चकचकीत केले? संजना मावशीने?
मूर्ती चकचकीत, टेबल चकचकीत .... शब्दांचा लगेच वापर करून बघते बाबी. बऱ्याचदा अगदी योग्य, समर्पक
जीजी: नाही नाही, मी केलं ते टेबल चकचकीत.
बाबीला ते काही पटे ना. ती म्हणत राहिली 'संजना मावशीने केले चकचकीत'
जीजी म्हणाली (अर्थात मनातल्या मनात) आता काम कोणी केले आणि क्रेडिट कोणाला!
बाबीचे निरीक्षण मात्र अतिशय आश्चर्य वाटण्यासारखे आहे.
पणजीच्या बेडवरचे कव्हर ७-८ दिवसांनी बदलले जाते.
ते बदलले आहे हे जीजीच्या लक्षात असते कारण तीच ते बदलते. पण कव्हर बदलले आणि बाबी आली की पहिला प्रश्न. चादर बदलली? कधी? (म्हणजे काल रात्रीपर्यंत तर नव्हती बदललेली.
जीजीला जीजीच्या घरातच झालेले बदल लक्षात येत नाहीत. पणजी तिला म्हणते तू तुझ्या कामांमध्ये इतकी गुंतली आहेस की या गोष्टींकडे तुझं लक्षच नसतं.
पण बाबीचे तसे नाही. ती सतर्क आहे
असो!
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा